Jauh Deukeut Tetep Layeut Sanajan Paanggang Babarayaan Tetep Manjang, Sareundeuk Saigel Nanjeurkeun Kasundaan
Jumat, 31 Agustus 2012
500 Tanda Tangan Untuk Pemakaian Adat Sunda
Bogorplus.com - Pengamat Budaya Sunda, Dadang HP, melakukan aksi pengumpulan 500 tanda tangan yang akan diberikan kepada Panitia Hari Jadi Bogor (HJB) untuk membuat surat imbauan kepada semua lapisan masyarakat Kota Bogor, diantaranya Pemerintahan Kota Bogor, TNI, Polri, perusahaan negeri dan swasta, seniman, budayawan, organisasi, partai, dan Lembaga Swadaya Masyarakat (LSM).
"Sekarang sudah terkumpul 150 tanda tangan dari warga Kota Bogor, di antaranya seniman, budayawan, tokoh masyarakat, wartawan, LSM, ketua forum, TNI dan Polri, sampai ketua RT dan RW," ungkap Dadang yang juga pengisi acara Gogonjakan Orang Bogor (Gorobog) pada sebuah televisi lokal Bogor tersebut.
Surat tersebut berisi imbauan kepada masyarakat Kota Bogor agar seminggu sebelum ulang tahun Bogor yang jatuh pada 3 Juni 2012 mendatang, menggunakan pakaian adat Sunda, baik baju kampret dan celana pangsi, atau sekurang-kurangnya menggunakan totopong (ikat kepala khas Sunda).
Menurutnya, kegiatan ini bertujuan agar Hari Jadi Bogor (HJB) ini bisa dirasakan semua masyarakat Kota Bogor dan memiliki ciri khas.
Dadang melanjutkan, aksi ini dilatarbelakangi setelah mencermati beberapa kegiatan peringatan HJB tahun-tahun sebelumnya, sampai saat ini masih kurang dirasakan masyarakat Kota Bogor. Salah satu penyebabnya, kegiatan HJB selama ini tidak mempunyai tanda atau ciri khusus bahwa di Kota Bogor sedang berlangsung peringatan HJB.
"Sekarang kalau ada HJB cirinya apa? Nggak ada, ketika semua orang menggunakan totopong berarti saat ini sedang Hari Jadi Kota Bogor. Selama ini ada anggapan bahwa HJB itu adalah hajatnya orang Pemda saja," paparnya saat ditemui di Plaza Balaikota Bogor, pada Selasa (15/5/12).
Ia mengaku, imbauan untuk menggunakan totopong itu sudah ia dengungkan sejak setahun yang lalu. Dengan adanya aksi ini, ia berharap peringatan HJB bisa memiliki ciri khusus, minimal masyarakat Kota Bogor bisa berpartisipasi dengan menggunakan ikat kepala atau totopong.
Oleh : Bima CF dan W. Febri
Jerit asih nu teu nepi
Bagèa anaking…
Hampura bapa…
mangsa anjeun datang ukur diamparan kardus karton…
jeung tihang beton ….
nu ajeg nyangheuy jambatan panjang…
tempat kolot anjeun nyangsangkeun badan..
ti wanci ka wanci…
Bagèa anaking….
Tong diceungceurikan…..
mun harèwos tauhid nyampakkeun…
kasaweur ku ramèna sora mobil…
jeung sèahna Cihaliwung….
nu kiruh sanajan teu keur caah…
Hampura anaking…
Mun cisusu indung anjeun…
teu saamis indung nu sèjèn…
Sabab daharna ukur kakarèn…
sisiar tina palang-pulung..
kokorèh na wadah runtah…
beubeunangan sakapanggihna….
Anaking jimat awaking…
Kabagyaan bapa bakal jadi katunggaraan anjeun…
Sabab kocèak anjeun….
karasana tèh bet bangun nu ngajauhan…
Les leungit ilang karana..
Dunya asa beuki poèk jeung simpè…
Anaking puputon ati…
Tong ringrang jeung hariwang…
Geus Takdir ti Nu Maha Suci..
mun bapa teu bisa marengan anjeun ngambah kahirupan…
du’a bapa bakal ngaping ti kahyangan…
geto…mun anjeun geus dewasa…
longokan bapa nu nungguan handapeun tangkal samoja.
Sanajan kembangna geus muguran.
Kamis, 22 Desember 2011
enya kitu

Maca Koran sababaraha poè kaliwat anu keur ramè masualkeun make iket atawa totopong pikeun para PNS anu digoongan ku Kang Adè Syarief Hidayat, Asistèn Tata Praja, jadi rada ngahuleng. Komo deui basa Kang Eman nyoara yèn kudu sacepetna diprakkeun, kitu ogè ti sababaraha komunitas anu ngarojong kana kagiatan èta, jadi inget kana caritaan kolot baheula, kaasupna karuhun meureun nya, yèn dina waktuna papatah karuhu, kasurtian satempat bakal digalaluar jeung diararudag deui. Enya kitu ? Sabab ningali sarèat mah, barudak urang leuwih resepeun kana budaya bangsa deungeun anu cenah leuwih modern. Sabab ceuk pamanggih saayeuna, kiblat fashion atawa model-modèl baju, lolobana ka Beulah ditu, hususna Kota Paris, Francis anu diagung-agung, lain dina urusan èta wungkul, dina minyak sengitna ogè, bangsa urang leuwih resepeun marakè anu buatan sarwa luar nagri. Rarasaana tèh, asa can modern lamun can make parabot anu lain buatan Beulah ditu. Padahal iklan, pèpèling pikeun ngagunakeun barang buatan sorangan, teu kurang-kurang, boh di tipi, radio atawa dina Koran-koran, tapi sigana tèh kawas anu ngawurkeun uyah di laut. Numatak sakapeung mah, rada bingung kudu ti mana ngamimitianana. Kitu ogè dina gambar-gambar dina kadaharan barudak, sanajan dijieunna di urang, gambarna tèh angger wè pahlawan bangsa deungeun, kayaning Jiban, Superman, Batman jeung Robin, Doraemon, ah pokona mah sarwa beunang batur wè. Padahal pikeun gambar wungkul mah, pan aya Bima, Gatot Kaca, Arjuna, atawa Cepot Dawala Garèng. Lain ngan semet dinya wungkul, saur Kang Eman, sababaraha jalan di jero komplèk paimahan, jeung ngaran-ngaran tempat ogè ayeuna mah bauna, geus bau Eropah cenah. Padahal di urang ogè, loba ngaran anu alus jeung payus dipakè sarta ngandung kasangtukang anu raket jeung ngaran-ngaran èta.
“Jadi bangsa urang dina urusan budaya keur dikepung wakul buaya mangap,”pokna daria. Sing waspada, saurna salah sahiji cara pikeun ngancurkeun bangsa tèh nyaèta budayana, ampir sarimbag jeung ngancurkeun agama tina aqidahna. Baheula kusabab bangsa urang dina agama hèsè dipangaruhanana, ditèangan pasualan anu kacida sapèlèna tapi keuna. Ceuk dongèng salah sahijina nyimpen pasaran (tempat ngagotong mayit) di masjid, satuluyna dibungbuan ku carita-carita pikasieuneun ngeunaan jurig anu sok aya dina pasaran ka barudak. Atuh barudak tèh tara daèkeun shalat Subuh ka masjid da sieuneun, lila-lila mah, jauh wè ti masjid. Sabab harita mah masjid tèh lain ngan saukur pikeun ngalaksanakeun ibadah shalat wungkul tapi syiar Islam. Geus jauh ti masjid, dijejelan ku rupa-rupa pamaènan, ti mimiti kartu jeung nu sèjènna, sangkan poho kana waktu, satuluyna inuman jeung rupa-rupa barang haram sèjènna, kayaning ganja, madat , narkoba. Jadi wèh bangsa urang tèh ngalaman karuksakan anu pohara kacida.
Kitu ogè dina urusan budaya, mangaruhanna tèh ti sisi ti gigir, luhur handap, tukang hareup. Dina urusan pakèan wè diciptakeun You Can See, Tank Top, Rok Mini, anu nepi ka nempokeun sikluk-sikluk awak, di sagigireunana dikirim situs-situs porno anu kalayan laluasa bisa dibaca di internet, rek teu picilakaeun kumaha. Uteukan dipinuhan ku rasa panasaran tin gambar porno, di jalan disampakeun pakèan anu matak ngahudangkeun birahi, di warung disadiakeun inuman anu ngaleungitkeun akal, disayagikeun alat pikeun ngamankeun nafsu, atuh nya jadi pisan ruksakna tèh. Ditambahan ku kolot-kolotna anu ngabèbaskeun arulin peuting bari teu pernah tetelepèk kamana jeung saha ulinna, malah jangjiana ogè cukup ku SMS, teu barèbèja heula. Mangsa geus kacilakaan anu ripuhna tèh saha deui lamun lain indung bapana.
Iket atawa totopong anu keur ramè dibèjakeun dina unggal media, lain jaminan pikeun nyinglarkeu èta, ieu mah ukur totondèn yèn mangsana urang Sunda nginget-nginget budaya karuhunna. Sakurangna ku boga rasa èta, aya kamalirèan kana kabiasaan karuhun anu tètèla loba pisan araheunana.
“Tah ayeuna mah kendangna geus dipadungkeun, goong geus ditabeuh, kari breng ngeusian ku rupa-rupa budaya anu aya,”pokna deui. Enya kitu, yèn urang tèh keur tatan-tatan, saentas nguniang hudang? Wallahulam bissawab.
(kantos dimuat di Jurnal Bogor)
saresehan
Aya ku reugreug basa milu ngariung jeung para kasepuhan inohong budaya anu luhung ku èlmu jembar ku pangabisa, di Karadènan Cibinong mangkukna tèh. Enya, itung-itung mulungan èlmu anu sakitu heuyeub luhungna, hususna ngeunaan palsafah anu raket patalina jeung kahirupan tur aya dina awak sorangan. Lamun ceuk basa Aki Pochman mah, ti Universitas Ilmu Hirup, anu sumberna tina jalma-jalma pangalaman sarta geus kungsi ngarandapan tur ngajamanan. Rèk teu kitu kumaha, dua urang para panyaturna geus teu bireuk deui pikeun urang Bogor mah, nyaèta Kang Eman jeung Kan Inotji (urang Jepang?), duanana aktif dina urusan kabudayaan, hususna anu aya patalina jeung kasundaan. Malah sanajan tos sarepuh, Kang Eman jeung Kang Inotji tèh resep kènèh asruk-asrukan, ngadalidis jeung nyaliksik paninggalan jaman baheula, titinggalan para karuhun anu tacan kungsi kaguar, atawa “nyumput buni di nu caang” kènèh. Ku jasa aranjeunna sababaraha patilasan anu rèk leungit tèh, sakurangna bisa disalametkeun. Malah saurna hasil kukurilingan tina nyukcruk galur mapay laratanna tèh bakal dikana bukukeun. Tah lamun kitu mah sakurangna urang bakal nyaho, kana kaluhungan para karuhun tèh, teu kudu upruk-aprak naèk turun gunung lin? Ti generasi anu ngorana, aya Kang Achmad Yanuana Samantho, panulis Peradaban Altantis Nusantara, anu bukuna keur digunemcaturkeun ku balarèa. Pedaran ti tilu urang ieu, sakurangna nambahan kayakinan yèn tètèla Sunda (lain ngan saukur sèkèsèlèr) baheulana mibanda peradaban atawa kabudayaan anu luhung kacida. Anu matak hèlok jeung teu nyana, tur matak crukcrek tèh basa anu boga imah, Kang Wawan Chusnun atawa Karyawan Faturachman medarkeun sababaraha èlmu palsafah anu diteuleuman tina kaluhungan karuhunna sorangan nyaèta urang Sunda tèa. Diantarana ngabèjèr bèaskeun urusan cai minangka sumber kahirupan jeung kahuripan. Kurang leuwih sajam anjeunna nerangkeun mangfaat cai jeung palsafahna. Saurna jadi pamingpin mah kudu kawas cai, kabula-kabalè, bisa ngalarapkeun diri dimana tempat jeung ayana. Cai mah aya dimana-mana, dina awak urang, dina tatangkalan, dina taneuh. Manusa salilana teu bisa dipisahkeun jeung cai. Kitu ogè pikeun urang Sunda, cai tèh sumber kahirupan jeung kahuripan anu bisa jadi batur hirup, tapi lamun sumber jeung pangjagana dikèkèak, diruksak, bisa ngamuk nepi ka ngadatangkeun bahla anu kacida gedèna.
Cai mah tara nèangan anu luhur, hartina taya kudu salawasna nempo anu diharandap, tapi lain hartina teu boga pamadegan, sabab lamun aya kahayang atawa cita-cita tara nepi ka ditunda lila-lila, kuat jeung buleud tèkadna.
“Lain urang Sunda lamun rèk ka Bandung, mangsa di Cipanas aya wayang golèk nyimpang heula bari jeung nongton heula. Antukna tujuan utamana kapopohokeun,”pokna daria. Wah pokona mah leubeut jeung munel wè, èta tèh kakara urusan cai wungkul, can nepi ka unsur sèjènna, kayaning seuneu, taneuh, angina nu aya dina awak urang.
Tètèla awak urang jeung alam tèh tempat diajar anu pangafdolna pikeun jalma-jalma anu mikir tur rajeun maca mah. Sakumaha Gusti Allah, marèntahkeun maca ka Kangjeng Nabi Muhammag dina wahyu anu pangmungaranana tèh. Jadi diajar “maca” tèh saheulaanan mah teu kudu jauh ka luar nagri, tinggal kumaha cara macana jeung ngama’nana, lain ku panon molotot mata peda, atawa panon batin anu lagodro. Tapi ku cara anu lantip jeung remen nyeukeutan panon batin. Malah dina Qur’an ogè jelas rèngkolna yèn salian ti maca tina ayat-ayat anu aya dina Kitab Suci èta, pan manusa tèh di sina maca tina alam, anu disebut qauniah jeung qauliah tèa. Hasilna tètèla ngajadikeun jalma bisa leuwih surti ngama’naan sakabèh kajadian anu aya di sakurilingeunana. Tah, kitu ogè dina urusan kapamingpinan, pan jelas pisan patokanana, salian ti Nyunda, Nyantri, Nyakola, Nyantana, Nyamen tèh ditambahan ku dangong, dangiang jeung dongèng. Tegesna, saur Aki Mardud mah, pamingpin ka hareup kudu boga rasa nyaah ka budayana heula, samèmèh nu lian-lianna. Sabab lamun teu nyaaheun ka budayana, bakal susah kahareupna. Pan sasmita silih asih, asah jeung asuh tèh, ayana di urang Sunda baheula, anu jadi warisan karuhun urang. Cag ah !
Dirawu Kelong
Mangsa ngawayuh ka Magrib, poè geus mimiti reup-reupan, lampu-lampu PJU di sapanjang jalan Pajajaran geus mimiti dihurungkeun, dunya salin kelir, ditandaan ku sora adzan, boh anu langsung ti musholla jeung masjid, atawa anu disiarkeun tina sakabèh tipi, jeung radio ngageuingkeun ka saban jalma muslim pikeun ngeureunkeun sakabèh kagiatanana, mangsana nedunan kawajiban ngadeuheus ka Manten-NA. Hanjakalna sanajan panggero anu datang sakitu deresna ti unggal pangjuru, teu sakabèhna kageuingkeun. Loba diantarana anu masih kènèh ngagugulung dunya, bari anu diudagna tèh teu sabaraha. Kajadian kitu tèh mani ragem, di sababaraha tempat umum, kayaning di Stasiun Kareta Api, di Terminal Beus, di lampu beureum, di pasar, sagalana tèh kahengker ku kagok, padahal wayah Magrib mah kaeurad ku waktu anu kacida singketna, sanajan sabagèan deui mah gura-giru nèangan tempat pangsujudan. Komo deui ganti waktu ka waktu di mall mah mani teu karasa, ku sumiratna cahaya listrik, sakapeung mah nepi ka jongjonan.
Lamun asup beurang, hèg panon diumbar nempoan sagala anu aya, sagalana matak pikaresepeun atuh, tapi ngabalangsakeun kana pikiran jeung pèsak pikeun anu panghasilan bulanna, ukur cukup keur nyumponan dahar wungkul mah. Sakapeung mah sok ngabèbènjokeun hate, jeung ngabeberah manah ku kalimah, isukan jaga lamun boga duit bakal diborong tah. Kawas kana ponsèl atawa HP dina hate tèh sok ngagerentes, beuh mun ngudag-ngudag model mah duit sakumaha lobana ogè bakal èrèp, sabab unggal bulan ogè modèlna rupa-rupa, mending nu ieu, salila masih kènèh bisa nelepon jeung SMS mah, rèk naon gunta-ganti. Padahal unggal kaluar anu anyar kagunanana tèh beuki nambahan, bisa BBM-man, face book, twiter jeung bisa nempoan gambar anu teu araruni. Pan HP jadul mah, ukur bisa dua rupa, geus kitu layarna geus rumeuk, nepi ka maca SMS ogè kudu kerung.
Ngupahan sorangan, sabenerna salah sahiji wujud syukur kana ni’mat anu dipaparinkeun ti Allah SWT, sabab lamun nepi ka nedunan kahayang bari ngudagna tèh ku jalan tugul dirarud catang dirumpak, sarua jeung ngusrukeun diri jeung kulawargana ka jurang kanistaan. Rèk kanyahoan rèk henteu èta mah, sarua hinana. Kanyahoan matak wirang dikolong catang, komo deui pan ayeuna mah ‘kagorèngan’ tèh gampang pisan sumebarna, lain ngan saukur di sakuliah Bogor jeung Indonèsia wungkul deuih, nepi ka mancanagara sagala. Teu kanyahoan, enya ceuk ijiran mah, teu matak ngawirangkeun, èngkè kumaha ‘dilebak’na?. Lamun keur arulin di mall mah sakitu caraangna ku listrik, di tempat pangreurehan anu ukuranana ukur dua kali hiji meter mah, poèk mongklèng, combrèk, jeung pikasieuneun. Anu nyaangan jeung ngabaturan mangsa sakabèhna geus naringgalkeun tèh ukur amal ibadah jeung pagawèan solèh salila di alam dunya.
“Hayang pisan sakali mah, mangsa keur magrib tèh jempling di jalan hideung jeung tempat karamèan tèh, ambèh karasa yèn nagara urang tèh pangeusina lolobana muslim. Ngan teuing iraha nya.Padahal anu ngageuigkeun jeung anu gegero teu kurang,”ceuk Ki Mardud basa papanggih di Masjid Attaqwa. Sigana mah, sakumaha anus ok dicaritakeun ku para budayawan, panitèn sosial jeung kaum alim ulama, yèn bangsa urang geus ngagèsèr budayana, kusabab obahna jaman tèh, teu nyalahan. Beuki loba kamajuan di unggal widang, beuki loba kasibukan, anu nyababkeun loba jalma kararagok ku waktu. Sabab baheula mah, kaasup diwajibkeun, ka barudak, lalaki (komo awèwè mah), mangsa margib tèh cicing (ampih) di (ka) imah. Pajarkeun tèh bisi dirawu kèlong, cenah. Barudak kiwari lamun disingsieunan kitu tèh, kalah seuri bari ngalèlèwè.
“Ditèmbak wè kèlongna, pan boga bedil mimis,”jawabna tèh. Padahal bisa jadi anu dimaksud kèlong di dinya tèh lain sakèlong-kèlongna. Kèlong mahluk gaib anu datangna ti dunya sèjèn, mangrupa siloka, yèn mangsa jalma geus ninggalkeun kawajibanana dina waktu magrib, bakal kasèrèd ka dunya hideung anu nyasabkeun dirina.
“Kèlong, bisa jadi kirata tina èngkè lolong (batinna), numatak mending ampih ka tempat anu suci samèmèh karawu kèlong mah,”saurna daria.
“Keun wè lah Ki, rido asal kèlongna geulis,”tèmbalna tèh. Dasar budak nurustunjung.
(Kantos dimuat dina Jurnal Bogor)
Minggu, 04 Desember 2011
masyarakat Cinta Bogor
Program yang digulirkan Masyarakat Cinta Bogor (MCB), ternyata bukan hanya omongan kosong belaka, namun terus menerus diupayakan untuk diaplikasikan ke masyarakat agar lebih berdaya guna. Salah satunya menggalang kerja sama dengan Bogor Handicraft, yang berlokasi di Jalan Tentara Pelajar No. 4 Tanah Sareal.
Menurut Bagus Karyanegara, Ketua Umum MCB, kerjasama yang dilakukan dengan Bogor handycraft yang dipimpin Nurdin Bimbim, sebagai tindak lanjut dari penandatanganan dengan Pusat Studi Pembangunan Pertanian dan Pedesaan (PSP3) IPB 25 November lalu tentang pengembangan industri rumahan.
“Konsentrasi yang pertamakali dan hal ini tidak bisa ditunda lagi, kami akan menggarap sampah dengan mengajak Kang Nurdin Bimbim untuk road show mengadakan pelatihan tentang pendaur ulangan sampah di beberapa kelurahan di Kota Bogor,” jelasnya.
Menurut Bagus, apa yang sudah dihasilkan Bimbim, cukup menarik dan bisa dijual ke masyarakat.
Sementara itu, Nurdin Bimbim, menyatakan kesiapannya untuk melakukan pelatihan di kelurahan yang ada di Kota Bogor. Namun sebelumnya harus dilihat dahulu, potensi sampah atau barang yang ada di lokasi tersebut.
“Jadi pelatihan yang akan diberikan disesuaikan dengan potesi bahan baku yang tersedia di kelurahan tersebut. Jangan sampai setelah mendapatkan keahlian mereka kesulitan mendapatkan bahan baku yang akan diolah,”tukasnya. (dhp)
Selanjutnya >
Menurut Bagus Karyanegara, Ketua Umum MCB, kerjasama yang dilakukan dengan Bogor handycraft yang dipimpin Nurdin Bimbim, sebagai tindak lanjut dari penandatanganan dengan Pusat Studi Pembangunan Pertanian dan Pedesaan (PSP3) IPB 25 November lalu tentang pengembangan industri rumahan.
“Konsentrasi yang pertamakali dan hal ini tidak bisa ditunda lagi, kami akan menggarap sampah dengan mengajak Kang Nurdin Bimbim untuk road show mengadakan pelatihan tentang pendaur ulangan sampah di beberapa kelurahan di Kota Bogor,” jelasnya.
Menurut Bagus, apa yang sudah dihasilkan Bimbim, cukup menarik dan bisa dijual ke masyarakat.
Sementara itu, Nurdin Bimbim, menyatakan kesiapannya untuk melakukan pelatihan di kelurahan yang ada di Kota Bogor. Namun sebelumnya harus dilihat dahulu, potensi sampah atau barang yang ada di lokasi tersebut.
“Jadi pelatihan yang akan diberikan disesuaikan dengan potesi bahan baku yang tersedia di kelurahan tersebut. Jangan sampai setelah mendapatkan keahlian mereka kesulitan mendapatkan bahan baku yang akan diolah,”tukasnya. (dhp)
Selanjutnya >
Iket yeuh
Setelah SDN Semplak dan SDN Sindangsari Bogor Tengah, dilanjutkan dengan anjuran Astapra Setda Kota Bogor, H. Ade Syarif Hidayat dan sejumlah Budayawan Kota Bogor, kini giliran Bambang Ciras Ketua Terminal Bikers angkat bicara dan menyatakan dukunganna terhadap penggunaan iket atau totopong. Bahkan Bambang akan mendlekarasikan penggunaannya pada 17 Desember mendatang.
“Kami akan meminta seluruh anggota klub yang ada di Bogor untuk menggunakan iket atau totopong pada 17 Desember mendatang, saat beberapa klub Bogor dan luar Bogor, diantaranya dari Purwerojeo hadir di Kota Bogor,”paparnya. Pernyataan itu sesuai dengan komitment para bikers untuk menjadi benteng budaya daerah dari derasnya budaya asing yang masuk ke negara Indonesia tercinta melalui berbagai pintu informasi. Mungkin, lanjut Bambang, agak berbeda dengan para PNS yang akan menggunakan setiap kamis, para bikers bisa jadi menggunakan ikat kepala khas Sunda ini setiap hari.
Ditambahkan Bambang selama ini, kesenian lokal selalu mengisi acara-cara yang diselenggarakan oleh klubnya. Saat pertamakali mendeklarasikan di BNR beberapa waktu lalu, pihaknya mementaskan GOROBOG , sebuah grup bodoran yang selama ini mengisi acara di salah satu televisi swasta di Bogor.
Pihaknya sangat setuju dengan pernyataan Ade Syarif Hidayat dan beberapa seniman serta budayawan Bogor, bahwa pelestarian budaya bisa melalui berbagai cara.
Ia juga berharap agar iket atau totopong bisa menjadi salah satu ciri dalam HUT Bogor yang akan datang, karena selama ini, perayaan yang pernah dilakukan belum sepenuhnya dirasakan oleh masyarakatnya.
“Selain bisa menjadi ciri yang khas, harganya pun tidak seberapa,”paparnya. Kedepan, ia berharap agar penggunaan baju khas Sunda seperti Kampret dan pangsi digunakan beberapa hari sebelum hari H, HUT Bogor. Alasannya, agar suasana peringatannya menjadi lebih menonjol dan dirasakan oleh masyarakat Bogor. *(iso)
Rabu, 26 Oktober 2011
Museum Perjoangan Bogor
Museum Perjoangan Bogor
Museum Perjoangan Bogor (MPB) anu pernahna di Jalan Merdĕka Nomer 58 Kota Bogor, di wangun di luhureun taneuh anu legana kurang leuwih 650 metĕr ieu, mibanda sajarah anu kacida panjangna. Baheulana Jalan Mĕrdĕka tĕh ngaranna
Jalan Cikeumeuh nomer 28. Antara taun 1879 nepi ka taun 1967, sarta kabĕhdieunakeun robah jadi jalan Merdĕka. Tangtuna aya kasangtukangna pangna di ngaranan Museum Perjoangan Bogor tĕh.
Dumasar kana catetan anu aya, MPB diadegkeun dina bulan juli 1879, wangunan ieu bogana Wilhem Gustaf Wissler, urang Walanda tur harita mah dijadikeun gudang panyimpenan barang. Teuing geus sabaraha kali ganti nu bogana, nu jelas di hareupeun gedong ieu baheulana aya kuburan Walanda, anu ayeuna paenteung eunteung jeung Merdĕka Mall. Dina awal Juni 1938, gedong ieu kungsi dijadikeun kantor Persaudaraan Parindra Cabang Bogor, anu mangrupa kantor bank simpen pinjem jeung kagiatan lianna. Samangsa Jepang ngawasaan nagara urang, tegesna dina tanggal 9 Maret 1942, gedong ieu dijadikeun gudang ku tentara Dai Nippon.
Tah ti saprak 1945, gedong ieu digunakeun pikeun kagiatan-kagiatan kantor Komite Nasional, BP 3 sarta markas perjuangan Kota jeung Kabupatĕn Bogor ogĕ Kantor Perjuangan Karĕsidĕnan Bogor, sarta laskar rahayat Bambu Runcing ku para pemuda. Kulantaran pihak Walanda jeung Inggris terus-terusan ngadesek perjuangan bangsa urang, dina tanggal 13 Februari 1946, gedong ieu kapaksa ditinggalkeun ku para perintis perjuangan. sarata antara 1948 nepi ka taun 1949 digunakeun pikeun kagiatan gabungan Serikat Seluruh Indonĕsia, anu dipingpin ku Priyatna. Saentas perang campuh antara Tentara Nasional Indonĕsia ngalawan Walanda dibĕwarakeun, gedong ieu ditetepkeun jadi kantor Pamarĕntahan Darurat Kabupatĕn Bogor jeung KMDJ lilana kurang leuwih 3 taun. Dina taun 1950-an, kalayan saran ti Mayor Usman Abdullah kungsi dijadikeun sakola rahayat nomer 34, nyaĕta sakola husus pikeun anak-anak tentara, satuluyna dibuka pikeun umum. Dina tanggal 16 Dĕsĕmber 1953, gedong anu dipibanda ku Umar bin Albahawab ieu, dihibahkeun ka Yayasan Museum Perjoangan Bogor.
Satuluyna, para pamingpin Perjuangan Kamĕrdĕkaan 17 agustus 1945 di Karĕsidĕnan Bogor, kempel di bumina Bupati Bogor mangsa harita, R.E. Abdullah di Jalan Panaragan No. 31 pikeun nyawalakeun tur hasilna tĕh netepkeun gedong di Jalan Cikeumeuh nomer 28, jadi Gedong Monumĕn Nasional, nyaĕta Museum Perjoangan Bogor, ogĕ mangrupa museum perjoangan pangheulana sa-Nusantara. MPB ieu dibuka ku ibu Kartina Muslihat, garwana almarhum Kaptĕn Tubagus Muslihat, tabuh 8 enjing, ping 10 November 1958, diprakrasaan ku Mayor Ishak Djuarsa, sarta diresmikeun ku Kolonĕl R.A. Kosasih harita nyangking kalungguhan Panglima Teritoritorial III Siliwangi. Saentas maca sababaraha dokumĕn anu aya, Komandan Korĕm 061 Surya Kancana, Mayor Oyik Suroto, dina Surat Parĕntahana nomer 663/VIII/1981/ngeunaan pembentukan pengurus Yayasan Museum Perjoangan Bogor. Di MPB ieu disimpen rupa-rupa barang-barang perjoangan, ti sababaraha para pejoang anu geus ngorbankeun harta banda jeung ragana pikeun ngamĕrdĕkakeun bangsa Indonĕsia, diantarana raksukan Kaptĕn Muslihat, raksukan sababaraha pejoang sĕjĕnna, korsi paragi ngahukuman bangsa urang, jeung rĕa-rĕa deui.
Museum Perjoangan Bogor (MPB) anu pernahna di Jalan Merdĕka Nomer 58 Kota Bogor, di wangun di luhureun taneuh anu legana kurang leuwih 650 metĕr ieu, mibanda sajarah anu kacida panjangna. Baheulana Jalan Mĕrdĕka tĕh ngaranna
Jalan Cikeumeuh nomer 28. Antara taun 1879 nepi ka taun 1967, sarta kabĕhdieunakeun robah jadi jalan Merdĕka. Tangtuna aya kasangtukangna pangna di ngaranan Museum Perjoangan Bogor tĕh.
Dumasar kana catetan anu aya, MPB diadegkeun dina bulan juli 1879, wangunan ieu bogana Wilhem Gustaf Wissler, urang Walanda tur harita mah dijadikeun gudang panyimpenan barang. Teuing geus sabaraha kali ganti nu bogana, nu jelas di hareupeun gedong ieu baheulana aya kuburan Walanda, anu ayeuna paenteung eunteung jeung Merdĕka Mall. Dina awal Juni 1938, gedong ieu kungsi dijadikeun kantor Persaudaraan Parindra Cabang Bogor, anu mangrupa kantor bank simpen pinjem jeung kagiatan lianna. Samangsa Jepang ngawasaan nagara urang, tegesna dina tanggal 9 Maret 1942, gedong ieu dijadikeun gudang ku tentara Dai Nippon.
Tah ti saprak 1945, gedong ieu digunakeun pikeun kagiatan-kagiatan kantor Komite Nasional, BP 3 sarta markas perjuangan Kota jeung Kabupatĕn Bogor ogĕ Kantor Perjuangan Karĕsidĕnan Bogor, sarta laskar rahayat Bambu Runcing ku para pemuda. Kulantaran pihak Walanda jeung Inggris terus-terusan ngadesek perjuangan bangsa urang, dina tanggal 13 Februari 1946, gedong ieu kapaksa ditinggalkeun ku para perintis perjuangan. sarata antara 1948 nepi ka taun 1949 digunakeun pikeun kagiatan gabungan Serikat Seluruh Indonĕsia, anu dipingpin ku Priyatna. Saentas perang campuh antara Tentara Nasional Indonĕsia ngalawan Walanda dibĕwarakeun, gedong ieu ditetepkeun jadi kantor Pamarĕntahan Darurat Kabupatĕn Bogor jeung KMDJ lilana kurang leuwih 3 taun. Dina taun 1950-an, kalayan saran ti Mayor Usman Abdullah kungsi dijadikeun sakola rahayat nomer 34, nyaĕta sakola husus pikeun anak-anak tentara, satuluyna dibuka pikeun umum. Dina tanggal 16 Dĕsĕmber 1953, gedong anu dipibanda ku Umar bin Albahawab ieu, dihibahkeun ka Yayasan Museum Perjoangan Bogor.
Satuluyna, para pamingpin Perjuangan Kamĕrdĕkaan 17 agustus 1945 di Karĕsidĕnan Bogor, kempel di bumina Bupati Bogor mangsa harita, R.E. Abdullah di Jalan Panaragan No. 31 pikeun nyawalakeun tur hasilna tĕh netepkeun gedong di Jalan Cikeumeuh nomer 28, jadi Gedong Monumĕn Nasional, nyaĕta Museum Perjoangan Bogor, ogĕ mangrupa museum perjoangan pangheulana sa-Nusantara. MPB ieu dibuka ku ibu Kartina Muslihat, garwana almarhum Kaptĕn Tubagus Muslihat, tabuh 8 enjing, ping 10 November 1958, diprakrasaan ku Mayor Ishak Djuarsa, sarta diresmikeun ku Kolonĕl R.A. Kosasih harita nyangking kalungguhan Panglima Teritoritorial III Siliwangi. Saentas maca sababaraha dokumĕn anu aya, Komandan Korĕm 061 Surya Kancana, Mayor Oyik Suroto, dina Surat Parĕntahana nomer 663/VIII/1981/ngeunaan pembentukan pengurus Yayasan Museum Perjoangan Bogor. Di MPB ieu disimpen rupa-rupa barang-barang perjoangan, ti sababaraha para pejoang anu geus ngorbankeun harta banda jeung ragana pikeun ngamĕrdĕkakeun bangsa Indonĕsia, diantarana raksukan Kaptĕn Muslihat, raksukan sababaraha pejoang sĕjĕnna, korsi paragi ngahukuman bangsa urang, jeung rĕa-rĕa deui.
Jumat, 23 September 2011
beubeuleuman
Keur lelenggutan bari ngadèngèkeun tembang-tembang dangdut heubeul anu disiarkeun ku salah sahiji radio di Kota Bogor, tina hapè babaturan, selengseng bau menyan neumbrag irung, kaambeuna mani segak. Puguh wè mani ngarènjag di jaman kieu masih kènèh aya anu beubeuleuman anu model kitu. Panasaran dipapay ti mana sumberna, horèng Kang Lani keur ngenyot udud kolobot. Teuing meunang ti mana tah, naha ngahaja meunang meuli, atawa pamèrè. Naha ngan saukur pangangguran, atawa aya niat sèjèn. Sabab biasana anu sok beubeuleuman anu kitu tèh aya pamèredihna. Komo di jaman SDSB atawa Porkas aya kènèh mah, tukang rampè, tukang menyan tèh laku pisan. Di jaman harita anu disebut apel jin, buhur, madat, menyan jeung beubeuleuman sèjènna anu bauna cenah mah bau jurig, laku kacida,
“Tapi pan boh porkas atawa buntut tèh geus teu laku, teuing lamun aya kupon bodas anu dijual susulumputan mah,”cèkèng tèh. Meuleum menyan biasana sok dibungbuan ku jangjawokan, ceuk Kang Yan anu ngulik kana urusan èta, biasana mènta balabantuna ka sabangsaning jin, jurig, dedemit pikeun ngawujudkeun kahayang sangkan buru-buru dikabulkeun. Ngan lamun nitènan jangjawokan tètèla teu sakabèhna mènta ka mahluk-mahluk salian ti manusa, sabab diantarana aya jangjawokan anu disungsuman ku kalimah tauhid. Numutkeun Poerwadarminta ,mantera atawa jangjawokan nyaèta ucapan anu ngadatangkeun daya gaib anu bisa nyageurkeun jeung bisa ogè nyilakakeun. Atawa susunan ucapan anu jiga pantun, anu dianggap ngandung kakuatan gaib, tur biasa dipakè ku para dukun pikeun ngungkulan kakuatan gaib anu sèjèn. Pangbagiananan, ceuk Rusyana, aya tujuh, dumasar kana tujuanana nyaèta, jampè, pangasihan, panyinglar, jangjawokan, rajah, ajian, jeung pelèt. Tujuan jampè pamakè, aya anu bodas aya nu hideung. Nu bodas pikeun kahadèan, anu hideung keur kajahatan. Salah sahiji conto jampè bodas anu tujuanana pikeun panyalindungan nyaèta kawas dihandap ieu :
Rarakan Nyi Pohaci, Hihid kekeper iman
Nyiru tamprak ning iman, Dulang ketuk ning iman
Parako bengker ning iman,Hawu dungkuk ning iman
Suluh solosod ning iman, Sèèng kukus ning iman.
Sedengkeun pèlèt atawa jampè asihan :
Samping aing kebet lèrèng, ditilik ti gigir lenggik
diteuteup ti hareup sieup, mikaeunteup mikasieup
mangka eunteup mangka sieup, ka awaking
awaking ratu asihan, ti luhur kuwung-kuwungan
ti handap teja mentrangan, ditilik ti tukang lenggik
di tilik ti gigir sieup, mangka eunteup mangka sieup
asih…asih… asih….
asih ka badan awaking.
Aya ogè jampè pamakè anu geus Islami, biasana diselapan ku kalimah Lailla hailelloh sarta Muhammadarosulululoh. Anu pangutamana mah, pastina tèh kumaha niatna jeung kamana muntangna. Lamun niatna gorèng bari jeung tujuanana salian ti Allah SWT, geus pasti mèngpar, kitu ogè anu muntangna ka Allah, niatna gorèng, sarua waè ulah dilaksanakeun. Kitu ogè dina beubeuleuman, lamun tujuanana pikeun mènta kasalametan haram hukumna, sabab nyuhunkeun tulung dina kasalametan pikeun umat muslim mah ngan ukur ka Allah swt. Sedengkeun pèpèntaan ka Allah mah kudu saluyu jeung katangtuan anu dijelaskeun ku Allah swt. Sakumaha firman Allah dina Al Qur'an surat Al Baqarah ayat 186 anu eusina nerangkeun yèn lamun mahluk-mahluk-NA nanyakeun ka anjeun, ngeunaan Diri-NA, mangka jawab, yèn Manten-NA deukeut. Manten-NA ngobulkeun jalma-jalma anu ngadu’a lamun èta jalma mènta ka Manten-NA, sarta maranèhanana nedunan sagala parèntah-NA jeung sakuduna maranèhanana ariman ka Manten-NA, sangkan maranèhanana salinana aya dina bebeneran.
Ngeunaan meuleum menyan ogè anu pikeun nyengitan rohangan anu mangrupa kai anu geus diteukteukan laleutik teu diharamkeun. Sabab seuseungitan tèh kaasup anu dipikarasep ku Malaikat. Nupenting mah alus tujuanana jeung puguh mèntana ka Allah SWT, lain ka sasama mahluk Allah. Pan manusa mah mahluk anu pangsampurnana nya!
Tina Jurnal Bogor/Lembur urang
“Tapi pan boh porkas atawa buntut tèh geus teu laku, teuing lamun aya kupon bodas anu dijual susulumputan mah,”cèkèng tèh. Meuleum menyan biasana sok dibungbuan ku jangjawokan, ceuk Kang Yan anu ngulik kana urusan èta, biasana mènta balabantuna ka sabangsaning jin, jurig, dedemit pikeun ngawujudkeun kahayang sangkan buru-buru dikabulkeun. Ngan lamun nitènan jangjawokan tètèla teu sakabèhna mènta ka mahluk-mahluk salian ti manusa, sabab diantarana aya jangjawokan anu disungsuman ku kalimah tauhid. Numutkeun Poerwadarminta ,mantera atawa jangjawokan nyaèta ucapan anu ngadatangkeun daya gaib anu bisa nyageurkeun jeung bisa ogè nyilakakeun. Atawa susunan ucapan anu jiga pantun, anu dianggap ngandung kakuatan gaib, tur biasa dipakè ku para dukun pikeun ngungkulan kakuatan gaib anu sèjèn. Pangbagiananan, ceuk Rusyana, aya tujuh, dumasar kana tujuanana nyaèta, jampè, pangasihan, panyinglar, jangjawokan, rajah, ajian, jeung pelèt. Tujuan jampè pamakè, aya anu bodas aya nu hideung. Nu bodas pikeun kahadèan, anu hideung keur kajahatan. Salah sahiji conto jampè bodas anu tujuanana pikeun panyalindungan nyaèta kawas dihandap ieu :
Rarakan Nyi Pohaci, Hihid kekeper iman
Nyiru tamprak ning iman, Dulang ketuk ning iman
Parako bengker ning iman,Hawu dungkuk ning iman
Suluh solosod ning iman, Sèèng kukus ning iman.
Sedengkeun pèlèt atawa jampè asihan :
Samping aing kebet lèrèng, ditilik ti gigir lenggik
diteuteup ti hareup sieup, mikaeunteup mikasieup
mangka eunteup mangka sieup, ka awaking
awaking ratu asihan, ti luhur kuwung-kuwungan
ti handap teja mentrangan, ditilik ti tukang lenggik
di tilik ti gigir sieup, mangka eunteup mangka sieup
asih…asih… asih….
asih ka badan awaking.
Aya ogè jampè pamakè anu geus Islami, biasana diselapan ku kalimah Lailla hailelloh sarta Muhammadarosulululoh. Anu pangutamana mah, pastina tèh kumaha niatna jeung kamana muntangna. Lamun niatna gorèng bari jeung tujuanana salian ti Allah SWT, geus pasti mèngpar, kitu ogè anu muntangna ka Allah, niatna gorèng, sarua waè ulah dilaksanakeun. Kitu ogè dina beubeuleuman, lamun tujuanana pikeun mènta kasalametan haram hukumna, sabab nyuhunkeun tulung dina kasalametan pikeun umat muslim mah ngan ukur ka Allah swt. Sedengkeun pèpèntaan ka Allah mah kudu saluyu jeung katangtuan anu dijelaskeun ku Allah swt. Sakumaha firman Allah dina Al Qur'an surat Al Baqarah ayat 186 anu eusina nerangkeun yèn lamun mahluk-mahluk-NA nanyakeun ka anjeun, ngeunaan Diri-NA, mangka jawab, yèn Manten-NA deukeut. Manten-NA ngobulkeun jalma-jalma anu ngadu’a lamun èta jalma mènta ka Manten-NA, sarta maranèhanana nedunan sagala parèntah-NA jeung sakuduna maranèhanana ariman ka Manten-NA, sangkan maranèhanana salinana aya dina bebeneran.
Ngeunaan meuleum menyan ogè anu pikeun nyengitan rohangan anu mangrupa kai anu geus diteukteukan laleutik teu diharamkeun. Sabab seuseungitan tèh kaasup anu dipikarasep ku Malaikat. Nupenting mah alus tujuanana jeung puguh mèntana ka Allah SWT, lain ka sasama mahluk Allah. Pan manusa mah mahluk anu pangsampurnana nya!
Tina Jurnal Bogor/Lembur urang
Patepang jeung Bu Oneh

Basa Ki Sahlan, jeung Mama Arief Hidayat, ngajak ka Bi Onèh, istrina Pak Salèh Danasasmita (almarhum), kuring giak pisan, teu ngaduakalian gancang disanggupan.
Bi Onèh sanajan tos sepuh, èmutanana mah masih kènèh saè, mangsa nyaritakeun lalakon mangsa rumah tangga sareng Mang Salèh tèh mani imeut pisan.
Disebut Bi Onèh tèh, pèdah wè anjeunna anu ngabasakeun kitu.
“Upami tos ngetik mani hilap sagalana, ukur kopi jeung kopi, kana sangu mah sakaèmutna, malah tèmpona mah tara pisan,” Bi Onèh. Pikeun urang Bogor, malah nepi ka mancanegara nami Pa Salèh mah tos teu bireuk deui. Kang Salèh Danasasmita, lahir di Sumedang, Jawa Barat, 7 Juni 1933, pupus di Bogor 8 Agustus 1986 dina yuswa umur 53 tahun. Salian ti ahli sajarah Sunda anjeunna ogè sastrawan jeung redaktur. Mantenna, lulus ti Jurusan Sejarah IKIP Bandung ekstensi Bogor. Tapi ngeunaan sajarah mah, rèrèana tèh otodidak, atawa diajar sorangan, kaasup diajar basa Kawi jeung aksara Sunda. Ku kadarianana dina urusan èta, mantenn kawilang ahli dina maca sareng nalungtik naskah-naskah Sunda. Dina taun 1957, babarengan jeung sastrawan Sunda sèjènna, Mang Salèh, ngadegkeun tur jadi redaktur majalah Manglè. Satuluyna, dina taun 1961 nepi ka 1963, mingpin majalah Baranangsiang anu medal di Bogor. Tulisan-tulisanana ngeunaan sajarah Sunda dina basa Sunda, remen dimedalkeun di Manglè, Baranangsiang, Hanjuang jeung Sipatahunan. Salian ti nulis ngeunaan sajarah, sajak, dangding jeung cerpèn. Pokona mah kawilang penulis anu produktif pisan. Profèsi sèjènna salian ti anu disebutkeun di luhur tèh janten guru, kungsi ngawulang di SMP, SMA jeung SPG. Mang Salèh ogè kungsi nyangking kadudukan ksi Tenaga Kasi Tenaga Téknis Bidang Muskala Kanwil Dépdikbud Jawa Barat dina taun 1982 - 1986. Malah kungsi jadi anggota DPRD Kodya Bogor salami 3 taun tegesan ti taun 1964 - 1967. Buku-bukuna na anukawilang kasohor tur remen dijadikeun rujukan ku para panulis ti mana-mana tèh nyaèta, Sewaka Darma, Sanghyang Siksa Kanda ng Karesian, Amanat Galunggung (1987), Babad Pajajaran (1977), Sejarah Jawa Barat (1984), jeung Sejarah Bogor (1983). Tah ngeunaan Sajarah Bogor, èta aya rencana dicitak ulang dina basa Sunda ku Pantia Gerakan Sarèbu Pikeun Buku. Malah dina raraga èta pisan, sumpingna Kang Sahlan, Mama Arief , Kang Tjètjèp Toriq ngadeuheus ka Bi Onèh tèh.
Aya carita anu matak pikasediheun patali sareng padamelan Kang Salèh mangsa anjeunna jumeneng kènèh tèh. Kirang langkung 20 taun, Kang Salèh kungsi ngadamelan naskah Wangsakerta anu jumlahna 20 jilid.
“Munggaranana mah narjamahkeun tina aksara Sunda kana aksara latin, tos kitu narjamahkeun kana basa Sunda. Didamèlan siang sareng wengi taya lirènna,” saur Bi Onèh.
Kulantaran harita aya bèja yèn naskah Wangsakerta tèh dianggap palsu anu cenah dumasar kana mangsi jeung keretasna, saparantos dikantunkeun ku Kang Salèh tèh anjeunna ngaraos bingungeun. Sok sieun aya jalma anu sumping ka bumina, nyuhunkeun buku-buku èta, anu saurna bade diduruk.
“Padahal pikeun ngèngingkeun èta buku kawilang hèsè bèlèkè, malah aya diantarana anu dibungkus ku lawon bodas bari diseuseungitan sagala, dianggap jimat. Kanggo mibanda èta buku, saur Pa Atja kumaha pamundutna. Aya anu dilironan ku motor, ah pokona mah rupi-rupi wè,”saurna daria. Kulantaran sieun teu bisa mempertahankeun, pikeun kaamanan buku anu jumlahna 20 jilid jeung tarjamahanana dipasrahkeun ka Universitas Pasundan di Bandung. Hanjakal pisan nepi ka kiwari teu apal kumaha raratanana.
“Naha kungsi dimedalkeun, atawa kumaha. Naha aya kènèh di perpustakaan Unpas atawa dimana, ah pokona mah leungiteun raratanana. Sakaèmut Ibi, anu ngadamel tèh mangrupa tim, salah sawiosna Kang Salèh.”
Salami dua puluh taun, almarhum, siang wengi anjeunna midamèl naskah Wangsakerta, sagala daya sareng upaya diketrukkeun, hanjakal teu kapapay kumaha nasibna èta buku.
Aya nu terang?
Jumat, 16 September 2011
Sarebu Pikeun Buku
Prihatin dengan langkanya buku bacaan sejarah Bogor, dan bacaan berbahasa Sunda, Mama Arief Hidayat, salah seorang budayawan yang saat ini mendongeng kembali di Radio Sipatahunan, berniat mengadakan gerakan menyumbang seribu rupiah untuk penerbitan buku. Menurutnya, kegiatan ini dinamakan Sarebu Pikeun Buku. Hal ini diungkapkannya, di Radio Sipatahunan, Kamis, (14/7), usai mengisi dongeng enteng pasosore.
“Rencananya, sabtu besok (16/7-red) kami akan mengundang sejumlah tokoh untuk membicarakan lebih lanjut di Radio Sipatahunan,” paparnya. Masih menurut Arief, buku Sejarah Bogor, yang dibuat Oleh Drs. Saleh Danasasmita (alm.) dicetak pada 1983 dalam jumlah yang sangat terbatas, dan sejak itu tidak pernah ada upaya untuk memperbanyak. Keberadaan buku tersebut, lanjutnya, kini sudah tidak ketahuan lagi.
“Mungkin ada tersimpan di beberapa perpustakaan sekolah, namun bisa saya pastikan, tidak sampai sepuluh persennya,”tegasnya. Gerakan Sarebu pikeun buku ini, adalah upaya mengumpulkan dana dari masyarakat, bila sudah terkumpul akan digunakan untuk mencetak ulang buku tersbut. Selain itu, dari dana yang terkumpul itu, akan digunakan untuk menerbitkan buku berbahasa Sunda. Isinya bisa berupa kumpulan cerita pondok (cerpen), puisi, atau cerita tentang Bogor. Bahannya bisa berasal dari para pengarang Bogor, atau siswa-siswa dari berbagai tingkatan, mulai dari SD hingga perguruan tinggi.
“Untuk itu kami akan bekerja sama dengan Dinas Pendidikan Kota Bogor dan perguruan tinggi yang ada di Bogor,”ujarnya. Upaya ini, tambah Arief, dalam upaya menggali potensi mengarang juga membiasakan anak didik berbahasa Sunda. Guna mempromosikan kegiatan ini, sejumlah stock holder, media cetak dan elektronik akan diajak bekerja sama.
“Rencananya, sabtu besok (16/7-red) kami akan mengundang sejumlah tokoh untuk membicarakan lebih lanjut di Radio Sipatahunan,” paparnya. Masih menurut Arief, buku Sejarah Bogor, yang dibuat Oleh Drs. Saleh Danasasmita (alm.) dicetak pada 1983 dalam jumlah yang sangat terbatas, dan sejak itu tidak pernah ada upaya untuk memperbanyak. Keberadaan buku tersebut, lanjutnya, kini sudah tidak ketahuan lagi.
“Mungkin ada tersimpan di beberapa perpustakaan sekolah, namun bisa saya pastikan, tidak sampai sepuluh persennya,”tegasnya. Gerakan Sarebu pikeun buku ini, adalah upaya mengumpulkan dana dari masyarakat, bila sudah terkumpul akan digunakan untuk mencetak ulang buku tersbut. Selain itu, dari dana yang terkumpul itu, akan digunakan untuk menerbitkan buku berbahasa Sunda. Isinya bisa berupa kumpulan cerita pondok (cerpen), puisi, atau cerita tentang Bogor. Bahannya bisa berasal dari para pengarang Bogor, atau siswa-siswa dari berbagai tingkatan, mulai dari SD hingga perguruan tinggi.
“Untuk itu kami akan bekerja sama dengan Dinas Pendidikan Kota Bogor dan perguruan tinggi yang ada di Bogor,”ujarnya. Upaya ini, tambah Arief, dalam upaya menggali potensi mengarang juga membiasakan anak didik berbahasa Sunda. Guna mempromosikan kegiatan ini, sejumlah stock holder, media cetak dan elektronik akan diajak bekerja sama.
Senin, 20 Juni 2011
Senin, 13 Juni 2011
ngareuah-reuah Istana Open
Istana Open, meureun dina basa Sundana mah, Istana dibuka pikeun balarea, sabab salila ieu anu bisa sup teh ukur pajabat,inohong jeung para gegeden wungkul. Numatak basa aya kasempetan dibuka dina raraga milangkala Bogor anu ka 529 ieu, loba anu daratang ti mana mendi ngadongdon ka Kota Bogor. Istana Open ieu, dimiangkeun di hareupeun kantor Bappeda Kota Bogor, H. Ade Syarif Hidayat bari ngebutkeun bandera, siga rek ba;ap wae nya. Tah, dihareupna aya lengser ti Gorobog, anu sok aya di Megaswara TV, tuluy we aya reog dadakan anu dalangna Kang Eddi Kumis, kasubag pemberitaan HUmas Kota Bogor. Anu kumisna baplang...he...he...he
Senin, 06 Juni 2011
Laha-loho
Halah...kunaon nyasab ka dieu, ceuk Mang Lengser bangun bingung, sabab di rohangan sidang DPRD teh, keur aya sawala paripurna istimewa, mieling Milangkala Bogor anu ka 529. Ku sabab tara kungsi datang ka tempat anu kararitu, Mang Lengser teh mani nyorodcod tur, kaluar kesang badag kesang lembut. Sigana mah salah asup, maksudna arek ngalengseran ka nu ngawinkeun kalah los-los ka sawala paripurna DPRD. Tapi keun we lah, sugan we boga kawawuhan jeung urang dewan anu dipihormat, pan eta teh wakil rahayat, anu hartina wakil Mang Lengser oge nya. Mani garagah bapa-bapana, pon kituna deui, ibu-ibuna oge gareulis pisan.
Teu hilap Mang Lengser ngahaturkeun Wilujeng Milangkala Bogor ka 529
Bogor sauyunan ! Hidup Bogor !!!
Harendong
Bener teu salah, kayaan jaman tèh kacida bèdana, geus robah jauh pisan, sawaktu kuring sakola di SMP, boh pangeusina, kaayaan wewengkon jeung sikep atawa paripolah, hususna mah barudak rumaja awèwèna. Lamun kaum istri jaman baheula, leuwih dulang tinandè, teu daèkeun balaka ka lalaki anu dipikaresep atawa anu dipikacintana, ayeuna mah tibalik, loba barudak awèwè anu nèmbak tiheula atawa ngungkabkeun eusi hatèna, sabab bisi dipiheulaan ku nu sèjèn. Dina jaman kiwari mah, nu kitu geus dianggap biasa, teu pamali. Kabiasaan sèjènna, nyaèta loba barudak awèwè anu kukulayaban tengah peuting, boh jeung lalaki (kabogohna) atawa sosoranganan. Jiga teu boga wates waktu ulin peuting. Sakapeung mah sok rada ngahuleng, kumaha rarasaan nu jadi kolotna?. Naha teu hariwang, lamun jam sapuluh peuting can balik ka imah ? sanajan enya ogè kaluarna jeung kabogohna, atawa calon pisalakieunana. Nyaho kitu sotèh, basa tas ulin ti Sipatahunan, kètang lain ulin-ulin teuing, kusabab hujan gedè, tibatan jibrug, milu ngiuhan. Kaluar ti dinya tèh kira-kira jam dua belas peuting, da kakara root. Palebah Taman Kencana, dina korsi loba anu ngarariung, barudak awèwè jeung lalaki. Lamun nempo warugana mah, paling ogè sakolana tèh di SMP, atawa paling ogè kakara SMA kelas dua. Puguh rada ngahuleng sajongjongan mah, geuning barudak anu sakuduna geus karèrèk atawa sakurangna geus aya di imah tèh naha masih kènèh kukulayaban di luar imah.
Atawa mèmang ayeuna mah kitu, ngantepkeun budakna ulin nepi ka tengah peuting tèh geus lumrah tur dianggap biasa. Beu…. beu lamun kitu carana, bahaya, sabab sarua jeung ngadeukeutan picilakaeun. Naha ieu kitu anu disebut èmansipasi tèh, barudak awèwè boga hak anu sarua, dina urusan nu kararitu ? Pan sidik ceuk para dalang mah, awèwè mah, pondok lèngkah gedè bugang.
Maksudna mah, bahla nu ngancam jiwana leuwih gedè tibatan lalaki, lamun diantepkeun ulin lain wayah, sarua jeung ngadeukeutan pibahayaeun. Sabab pan awèwè mah, aya tapakna, teu cara lalaki. Enya, pan ceuk agama ogè disebutkeun, lamun kaum Adam jeung kaum hawa paduduanan sok aya nu maregan, nu katiluna tèh sètan anu ngawujud jadi hawa nafsu. Lamun kitu kayaanana paingan atuh, loba kajadian MBA alias married by accident tèa, ceuk Kang Ermansyah, urang Ciawi anu ngumbara di Ciputat mah. Saur anjeunna, mikanyaah ka budak (komo awèwè) lain kudu nurutkeun sagala kahayangna, komo anu sifatna ngadukeutan picilakaeun. Sanajan enya ogè, lamun dina kajadianana aya anu tanggung jawab, tapi pan teu kudu kitu carana.
“Ngawangun rumah tangga atawa imah-imahan mangrupa pagawèan anu kacida alusna, sampurna pisan lamun dimimitian ku kamaslahatan. Komo bari jeung geus dipersekotan mah, sabab ngahiji ku cara kitu tèh, sok aya kajadian-kajadian anu teu dipiharep dina rumah tanggana,” pokna daria.
Lamun nitènan ka lebah dinya, jadi inget kana sisindiran baheula, mangsa keur budak, sok ngariung di tepas imah.
“Harèndong beak ku careuh, nu ngèndong beuteungna bareuh,” ceuk nu saurang.
“Sugan tèh batok sihorèng taneuh, sugan tèh montok sihorèng …….,” tèmbal nu sèjèn. Anu ngariung di dinya bangun nu embung èlèh gancang mikir, hayang males.
“Majar manèh cèngkèh konèng, kulit peuteuy dina nyiru,” ceuk anu irungna kawas sadel sapèdah.”
“Teruskeun euy,” ceuk nu liana mèh bareng.
“Majar manèh lèngkèh konèng, kulit beuteung mani nambru.”
“Ah, teu nyambung silaing mah, kamana waè losna,” ceuk anu aya di dinya.
Sisindiran di luhur mun teu salah tilu puluh taun katukang, tapi geuning loba kajadianana kiwari, jaman urusan anu kuduna pamali, jadi nalalembrak.
Enya, lamun diarantepkeun waè, barudak awèwè kukulayaban tengah peuting, komo bari jeung sok ngararèndong di imah babaturan atawa kabogohna mah, bisa jadi harèndong beak ku careuh. Nu ngèndong beuteungna bareuh. Halah, cilaka lamun kitu, sabab pan hanacaraka tèa. Anak cilaka kolot kabawa-bawa. (tina Jurnal Bogor)
Sabtu, 28 Mei 2011
Pagelaran Wayang Golek

Dina raraga ngawanohkeun jeung ngahangkeutkeun kacintaan barudak sakola kana seni tradisi karuhunna, hususna wayang golek, PEPADI Kota Bogor kalayan dirojong ku Pemkot Bogor ngayakeun kagiatan Pagelaran Rampak 5 Dalang. Dalangna nyaeta, Ade Suarsa, Jajat E. Saputra, Anta Wijaya, Ceceng Arifin jeung Ujang Jaya. Kagiatan ieu resmi dibuka ku Assisten Tata Praja, Drs. H. Ade Syarief Hidayat anu oge pupuhu panitia mieling milangkala Bogor anu ka 529.
Lalakon anu dipedar nyaéta Jabang Tutuka anu nyaritakeun lahirna Gatot Kaca. Sakurangna aya 800 barudak sakola anu narongton. Tah geuning ari dimimitian mah barudak sakola teh raresepeun. Numutkeun Pa Nana salah saurang guru kasenian ti SMPN 19 Bogor, salian ti sina nongton barudakn ditugaskeun pikeu nitenan, diantarana saha dalangna jeung naon lalakon anu dipedarna.
"Ku cara ieu mugia we barudak teh lain ngan saukur wanoheun tapi nyaaheun kana wayang golek," saurna.
Kongres
Basa Nyaksian kongres Karukunan Wargi Bogor {KWB) di Balé Binarum pikeun milih pupuhuna nu anyar, aya Ki Sobat anu geus heubeul teu kapanggih. Keur luak=lieuk néangan tukang potrét amatir, jol Ki Agus, anu sapopoé idek liher di Humas Pemkot Bogor, gancang wé ménta dipangmotokeun. Lumayan lah keur nyingsieunan ucing anu sok paséa waé di hareupeun imah.....
Minggu, 01 Mei 2011
Du'a keur Indung

Mih….
Ukur keclak cipanon, jeung dareuda du’a
Reuma rumasa jeung jerit ati,
jatandra hanjakal lan samudra peurih
Minuhan eusi dada.
Samagaha rasa mapay lautan rumasa
langkit asa angkeub
raga asa ngolèang
Sukma ngalayang, batin balilihan
mangsa neuteup layon dituruban lemah
Saliwat sukma eunteup na waruga
Tuluy ngorèjat,
Geuning Emih tos teu aya
Mih…..
Deudeuh anjeun lir jangji srangèngè
Asih anjeun ngamalir na salaksa du’a
Na luang taya salsè
Na rènghap tansa nyelang
Mih mugia rinèh dina rido-NA
Ngageubra dina Pangkona-NA
Ya Allah Nu Maha Murbeng Alam
Wisesa ka saban mahlukna
Sanajan ukur saronghèap
Bari jeung teu sampurna
Mugia du’a kuring sadaya
Dugi ka anjeunna…
Mugia pun biang
Diraksa tina siksa
Ditampi amal ibadahna
Kalayan dipaparin ni’mat kubur
Ditangtayungan ku sampulur
Dugi ka mangsana datang
Amiin
Mangsa Tunggara

Mun tèa mah aya lolongkrang nepikeun kahayang,
Nepikeun hiji pamaksudan ka Nu Maha Kawasa,
Ngan ukur hiji pamènta tèh,
pangmuterkeun waktu saminggu katukang,
mangsa indung kumelendang kènèh.
Hayang mulangkeun panineungan,
Ngabulkeun sadaya panuhun biang,
asa aya nu can katedunan,
nyenangkeun samangsa jumeneng kènèh
Ayeuna,
sanggeus taya dikieuna,
karasa leungiteunana,
kakara kanyaahna,
mangsa ngusapan sirah,
nyaweuran ku du’a pangjajap
ti mangsa ka mangsa
Sanggeus rup padung
rap lemah nutupan layon nu teu walakaya,
ukur rumasa nu nyaliara,
hanjakal sagèdè gunung
nah bet lalawora,
kana sagala papatahna.
Keur indung nu keur ngadeuheus
nemonan jangji pasti Nu Maha Agung
ukur keclak cimata
jeung galura do’a
mugia rinèh di kalanggengan
Disampakeun rido na pangkonan
Nu Maha Welas Asih
Maha Murbeng Wisesa
Nu Ngagaduhan papastèn
ka sakumna mahluk di alam dunya.
Langganan:
Postingan (Atom)
